مختصري در مورد كياموتورز، پرايد و ريو

اينكه مي گويند كره جنوبي اتومبيل سازي را همزمان با ايران شروع كرد، به نوعي تحريف اذهان و مغالطه است؛ چون شركت كره اي كياموتورز در سال 1942تاسيس شده و به مرور از دوچرخه سازي شروع كرده و پس از سالها ساخت موتورسيكلت و مونتاژ كاميون و ...، قدم به قدم، در جاده عرضه برند حركت كرده و همينطوري يك شبه مدعي نشده است.
همچنين اين شركت، بعد از چندين سال تحت ليسانس كاركردن، به اين نتيجه رسيد كه بايد مستقيما دست به دامان شركتي سابقه دار مثل فورد شود و همين پرايد معروف توسط شركت فورد بر روي مزدا 121 جهت توليد انبوه طراحي شد و توليد آن از سال 1992 تا 2000 ادامه داشت و البته توليد آن، توسط شركت سايپا در ايران هم از سال 1373شروع شد و نهضت توليد آن با جديت تمام و البته با كمي تغيير نامتناسب ظاهري ادامه دارد! و ول كن قضيه نيست.
كياموتورز به علت ورشكستگي پس از وضعيت بد اقتصادي سال 1997 در جنوب شرقي آسيا، توسط هيوندايي خريداري شد و مجبور به طراحي مدلهاي جديدي شد و از سال 2001 تا 2005 اتومبيل كيا ريو را عرضه كرد، كه توقف توليد آن مصادف شد با شروع توليد و عرضه آن در ايران كه بنا به اخبار و يا شايعات قرار بود جاي همان پرايد عرضه گردد؛ ولي با توجه به توقف توليد پيكان، توليد واقعا انبوه يك اتومبيل صرفا داخل شهري و نامناسب براي بيرون شهر، هنوز جان تازه اي گرفت و همان اتومبيلي كه در قرن بيستم كياموتورز را نجات نداد باعث نجات سايپا در قرن بيست و يكم شد! و البته كياموتورز مدل دوم كيا ريو را با مشاركت مستقيم هيوندايي و با موتوري ديزل(يعني غير بنزيني!)، كه ظاهري زيباتر و جذابتر هم داشت بلافاصله از سال 2006 شروع كرده و مشتريان ايراني كه گزينه‫هاي زيادي براي انتخاب ندارند، هنوز با پرايد و ريو سرگرمند.

منابع:

http://www.cars-directory.net/history/kia/
http://uk.cars.yahoo.com/car-reviews/car-and-driving/kia-pride-2002721.html
http://uk.cars.yahoo.com/car-reviews/car-and-driving/kia-rio-2004893.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Kia_Rio

استيلاي تجاري و قواعد بازي

به خصوص از موقعي كه كارهايم را با iGoogle و ديگر خدمات گوگل انجام مي دهم، براي من اينترنت تقريبا معادل و يا مساوي با Google شده و البته با عرضه شدن سيستم عامل گوگل به نظر مي رسد كه اگر سرعت اينترنت اين مملكت(كه اخير كاوشگر فضايي هم به جو مي‫فرستد)، هم ياري كند بايد يواش-يواش خود را مهياي دنياي كامپيوتري بدون مايكروسافت كنيم!
فكر مي كنم كه منظورم را رساندم كه چقدر محتاج گوگل هستم و به احتمال زياد هستيم! ولي به همان اندازه كه به گوگل ارادت دارم به مايكرسافت هم ارادت دارم!
حالا اين سه خبر را بخوانيد:

Google troubled by Microsoft move
Google and Microsoft Take Up Battle Stations
"گوگل" به اقدام "مایکروسافت" در خرید شرکت "یاهو" واکنش نشان داد

بله مايكروسافت مي خواهد ياهو را به قيمت 44 ميليارددلار بخرد! شركت مايكروسافت و ياهو كه استراتژي قبضه بازار گوگل را مي‫بينند واضح است نمي‫خواهند پنبه شدن هر آنچه را كه ريسيده‫اند ببينند، مي خواهند روي گوگل را كم كنند؛ و در اين معركه گوگل كه خودش هم چنين افكار پليدي(!) داشت و دارد و مي‫خواهد همه چيز را ببلعد، شروع به جر زدن و غش بازي مي‫كند و مي‫گويد: "آقا اين كه نشد! چرا مايكروسافت قاعده بازي را رعايت نمي كند و ... ".

البته حرف دارن واترز، نويسنده تكنولوژي بي بي سي، هم جالب است:

"اين سرآغاز حركت آشكار گوگل در يك بازي پيچيده شطرنج است كه استفاده‫كنندگان عادي(ما ها كه بحمدلله اطلاعات به درد بخوري براي آنها نداريم!)، سياستمداران، قانونگذاران، اهالي كسب و كار را احاطه خواهد كرد."

ته‫مانده رقابت

One never notices what has been done; one can only see what remains to be done.
- Marie Curie

حرف بالا را ماري كوري گفته؛ جمله نغزي كه امروز در فيدخوان گوگل ديدم و ترجمه اش چنين است:
يكي هرگز به اين توجه نميكند كه چه انجام شده ؛ توانايي يكي هم فقط اين است كه ببيند چه باقي مانده تا انجام شود!

چند هفته مديرعامل يكي از دو-سه شركت خودروساز بزرگ و نيمه دولتي گفته بود كه شركتهاي خودورساز با همديگر ادغام شوند كه حرف عجيب و غريبي بود، چون سازمان گسترش و نوسازي صنايع كنترل اينها را در دست دارد. امروز هم با ديدن مصاحبه اي با ايشان(ضرورت تصميمگيري مشترك خودروسازان)، تا حدودي ملتفت شدم كه اصولا چرا اين نظر در مورد لزوم ادغام شركتهاي خودروساز و به بيان ديگر از بين بردن ته‫مانده رقابت موجود ، بيان شده است!
خبرنگار آمده و در مورد تحقق سود سهام و ... از او پرسيده و اين مدير فوق جوان هم جوابهاي سربالا داده است. خلاصه كلام، وعده و وعيد دادن در مورد اينكه شركت معظم ما سود خواهد داد و يا نه ، كاري است سخت، چون پيش بيني در اين مملكت ، به قول معروف، كار حضرت فيل است؛ از طرف ديگر، گاهي اوقات و يا اكثر اوقات مي شنويم كه فلان شركتهاي اسم و رسم دار جهاني و بين المللي باهم ادغام مي شوند تا پوز غولهاي رقيب را به زمين بمالند.
درست است كه در ايران، افسار اكثر شركتهاي بزرگ دست دولت است، ولي باز هم مي شود با حرف زدن در مورد ادغام ، «ما هم اهل اين كارهاي پر از ريسك هستيم» و چرا ما از اين كارها نكنيم، كمي اداي جهاني شدن را در آورد. وقتي نمي شود وعده سود آوري شركت را با اطمينان بالايي داد، بدليل اينكه پيش بيني غير ممكن است ، بهتر است اذهان را به سراغ اتحاد اين شركتها و لزوم تصميمگيرهاي مشترك و البته كلان برد تا نگويند فلاني آمد، و به جاي افزايش، قيمت سهام آن شركت را پايين تر آورد.

نتيجه گيري:

گويا اعتقاد به لزوم رقابت در اقتصاد از بين رفته است؛ با ادغام و يا به عبارت ديگر، تصميمگيريهاي مشتركتر، بديهي است كه به جاي پيش گرفتن از رقباي جهاني در عرصه بين المللي، گزينه هاي مشتري وطني براي انتخاب كمتر خواهدشد.